Топ-100

Ćajtanjaćaritamryta

Ćajtanjaćaritamryta – obszerna hagiografia, opisująca życie i nauki Ćajtanji Mahaprabhu, twórcy gaudija wisznuizmu. Została napisana przez Krysznadasę Kawiradźę, głównie w języku bengali, jednak zawiera wiele poematów w sanskrycie. Największą część dzieła zajmują zapisy filozoficznych rozważań Ćajtanji, dotyczące procesu bhaktijogi oraz intonowania Maha Mantry i świętych imion Boga. Przez wyznawców gaudija wisznuizmu jest uznawana za jedną ze "świętych ksiąg". Jest to kompendium wiedzy religijnej nt. teologii i form kultu.

1.1. Treść 1. Adi-lila
Przedstawia teologiczne uzasadnienie boskości Ćajtanji jako połączonego awatary Kryszny i Radhy. Opisuje genealogię Ćaitanji, jego przyjaciół z dzieciństwa i ich religijne następstwo w linii "czystych wielbicieli Kryszny". Kończy się krótkim opisem przyjęcia przez Ćajtanję sanjasy.

1.2. Treść 2. Madhja-lila
Opisuje życie Ćajtanji jako sanjasina: pobyt w Puri, filozoficzne rozważania z Sarwabhaumą Bhattaćarją, podczas których Ćajtanji broni koncepcji istnienia Najwyższej Osoby Boga przeciwko impersonalistycznej koncepcji adwajty, pielgrzymkę Ćajtanji do południowych Indii, praktyki kultowe Ćajtanji i jego uczniów w świątyni Dźagannatha w Puri oraz pouczenia nt. bhaktijogi, które otrzymali: Rupa Goswami i Sanatana Goswami.

1.3. Treść 3. Antja-lila
Opisuje dramaty religijne, napisane przez Rupę Goswamiego oraz rozmowy Ćajtanji m.in z Raghunathą dasą Goswamim i Dźagadanandą; opisuje duchowe doświadczenie Ćajtanji, cierpiącego rozpacz z powodu rozłąki z Najwyższą Osobą Boga wiraha, wipralambha bhawa a także wymienia Osiem Pouczeń Siksastaka - jest to jedyny fragment książki, autorstwa samego Ćajtanji.

2. Historia
Autor książki - Krisznadasa nigdy osobiście nie spotkał Ćajtanji, jednak jego guru Raghunatha dasa Goswami 1494 – 1586 był współpracownikiem Ćaitanji i jego uczniów. Krisznadasa korzystał też z pamiętników Murariego Gupty i Swarupy Damodary, którzy byli przyjaciółmi Ćajtanji.
Krisznadasa napisał to dzieło w podeszłym wieku, na polecenie bhaktów z Vrindavanu. Istniała już co prawda podobna hagiografia autorstwa Wrindawanadasy, pt. Ćaitanja Bhagawata, jednak nie zawierała opisu ostatnich lat życia Ćajtanji.
Ćajtanjaćaritamryta była wielokrotnie przepisywana i kopiowana we wspólnotach wyznawców gaudija wisznuizmu w Bengalu i Orissie w XVII w., oraz popularyzowana przez takich kaznodziejów jak: Narottama dasa Thakura, Śjamananda i Śriniwasa uczniów Dźiwy Goswamiego i Krysznadasy Kawiradźy. Jednak w XVIII w. dzieło straciło na popularności, a w XIX w. Bhaktiwinoda Thakura z trudem znalazł kompletny egzemplarz książki, a następnie opublikował ponownie z własnym komentarzem Amryta Prawaha. Jego syn- Bimala Prasada Bhaktisiddhanta Saraswati zaczął masowo drukować książkę z własnym komentarzem Anubhasja.
Uczeń Bhaktisiddhanty Saraswatiego- Bhaktiwedanta Swami Prabhupada w latach 70. XX w. opublikował dzieło w luksusowym 17-tomowym wydaniu we własnym tłumaczeniu na język angielski w wydawnictwie ruchu Hare Kryszna- Bhaktivedanta Book Trust z własnym komentarzem. To wydanie było masowo drukowane i doczekało się wielokrotnych wznowień; polskie tłumaczenie w 8 tomach zostało wydane w końcu lat 80. XX w.