Топ-100

Sonety wedyckie

Sonety wedyckie – cykl siedmiu sonetów Antoniego Langego napisany i wydany w 1887 w Paryżu. Tytuł nawiązuje do wczesnego hinduizmu Ariów, określanego mianem wedyzmu.
Każdy kolejny sonet przedstawia określony stan egzystencji człowieka pnącego się ku doskonałości drogą reinkarnacji. Cykl rozpoczyna wizja człowieka nieświadomego, ograniczonego do swojego biologizmu - kończy zaś opis świadomości, w której jednostka oddaje się duchowej radości oraz miłości, roztapiając się w Nirwanie. Pod tym względem na Sonety wedyckie można patrzeć w kategoriach spójnego poematu; są one bowiem swoistym poetyckim zapisem całej drogi, jaką przemierza istnienie chcące osiągnąć idealny stan wyzwolenia.
Kama-Rupa Anima bruta,
Linga-Sharira stan gwiaździsty,
Jiv-Atma stan roślinny,
Rupa stan kamienny,
Atma duch boży
Buddhi Anima spiritualis,
Manas duch ludzki,

Bogowie Sonety wedyckie Palingeneza Stworzenie kobiety Z poematu Pogrzeb Shelleya Fragmenta Im dalej Najbardziej Przekleństwo Duma Kawa Szampan Sonet I nie
Powieść o Waligórze i Wyrwidębie Urywki z poematu Vox Posthuma, Sonety wedyckie Księgi proroków - cykl poematów, Pieśń o Słowie, Cyfra i Słowo, Widzenie
filozoficzny Antoniego Langego napisany w 1902. Na poemat składają się 24 sonety w tym wierszowany prolog i epilog, stanowiące swoistą klamrę kompozycyjną
świata Bionicle manas religia umysł w religiach dharmicznych w buddyzmie: zob. citta Manas jeden z siedmiu sonetów wedyckich Antoniego Langego

Bibliografia dzieł Antoniego Langego. Sonety wedyckie 1887 Pogrzeb Shelleya 1890 Wenus żebracza 1890 Ballady pijackie 1895 Księgi proroków 1895
odskocznię od wierszy Langego utrzymanych w stylistyce Palingenezy czy Sonetów wedyckich pełnych dwuznacznych wyrażeń, hermetyzmu oraz symboliki orientalnej